نامه خدا
ظهر يک روز سرد زمستاني اميلي هنگامي که از خانه بيرون مي رفت پاکتي را
درکنار درب منزلش ديد روي پاکت نه آدرسي بود نه مهري فقط نامي روي َآَن
درج شده بود :اميلي عزيز عصر امروز به خانه تو خواهم آَمد با عشق خدا
اميلي
تعجب کرد با خود گفت من که آدم بزرگي نيستم پس چرا خداوند مي خواهد مرا
ملاقات کند .به فکر افتا د وقتي داخل کيفش را ديد جز تعدادي سکه پول ديگر
ي نداشت به طرف يخچال رفت آن هم خالي بود عصر هنگامي که براي خريد نان
بيرون رفت در راه هنگا م برگشت پير زن وپبر مردي را ديد که از او طلب نان
کردند اميلي در پاسخ آنان گفت :متا سفم .نان را خودم احتياج دارم .اما کمي
که جلوتر رفت پشيمان شد و برگشت و کتش و نان هايي که خريده بود را به آنها
داد.به کنار درب منزل که رسيد دوباره نامه اي را ديد روي نامه نوشته شده
بود : از هديه دادن نان و کتت ممنون با عشق خدا
قوت قلب
در بیمارستانی دو مرد بیمار در یک اتاق بستری بودند. یکی از بیماران اجازه
داشت که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی تختش بنشیند. تخت او در کنار تنها
پنجره ی اتاق بود. اما بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد. و همیشه پشت
به هم اتاقیش روی تخت بخوابد. آنها ساعت ها با یکدیگر صحبت می کردند. از
همسر ... خانواده و ...
هر روز بعد از ظهر بیماری که تختش کنار پنجره
بود می نشست و تمام چیزهایی که بیرون پنجره می دید برای هم اتاقیش توصیف
می کرد. بیمار دیگر در مدت این یک ساعت با شنیدن حال و هوای دنیای بیرون
جانی تازه می گرفت.
این پنجره رو به یک پارک بود که دریاچه ی زیبایی
داشت. مرغابیها و قوها در دریاچه شنا می کردند و کودکان با قایق های
تفریحی شان در آب سرگرم بودند. درختان کهن به منظره ی بیرون زیبایی خاصی
بخشیده بود و تصویری زیبا از شهر در افق دوردست دیده می شد. همان طور که
مرد در کنار پنجره این جزییات را توصیف می کرد هم اتاقیش چشمانش را می بست
و این مناظر را در ذهن خود مجسم می کرد.
روزها و هفته ها سپری شد.
یک
روز صبح ... پرستاری که برای شستشوی آنها آب می آورد جسم بی جان مرد را
کنار پنجره دید که در خواب و با آرامش از دنیا رفته بود. پرستار بسیار
ناراحت شد و از مستخدمان بیمارستان خواست که آن مرد را از اتاق خارج کنند.
مرد دیگر خواهش کرد که تختش را به کنار پنجره منتقل کنند. پرستار این کار
را با رضایت انجام داد و پس از اطمینان از راحتی مرد اتاق را ترک کرد.
آن
مرد به آرامی و با درد بسیار ... خود را به سمت پنجره کشاند تا اولین
نگاهش را به دنیای بیرون از پنجره بیندازد. بالاخره او می توانست این دنیا
را با چشمان خودش ببیند.
در عین ناباوری او با یک دیوار مواجه شد. مرد
پرستار را صدا زد و با حیرت پرسید که چه چیزی هم اتاقیش را وادار می کرده
چنین مناظر دل انگیزی برای او توصیف کند؟ پرستار پاسخ داد: "شاید او می
خواسته به تو قوت قلب بدهد. آن مرد اصلا نابینا بود و حتی نمی توانست
دیوار را ببین
